Palliatieve zorg voor jonge mensen

Een nieuwe column van Ton Hetebrij waarin hij verhaalt over Xenia waar hij vrijwilliger is. 

Een beukenboom als middelpunt van een circuit. Heeft u ooit gehoord van het Kloosterpoortstratencircuit? In een tijd waarin de Max Verstappen met de sportpagina’s van de kranten is vergroeid heeft u dat wellicht gemist.  Het is er echt, al heeft het niet de uitstraling van het circuit waar Verstappen zijn successen viert. Het stratencircuitje Kloosterpoort, Hooigracht, Middelste Gracht, Kloosterpoort leidt een verborgen bestaan in het hartje van Leiden. Brullende motoren van helse machines zult u er niet horen.

Tribunes zijn er niet en naar reclameborden zoek je tevergeefs. Alleen een heel klein bordje met een rood hart vraagt de aandacht van de toeschouwer. Er is de gelegenheid om een pitstop te maken voor een bandenwissel of om brandstof in te nemen. In het circuit zitten die cruciale punten waar een race kan worden beslist, zoals de Kloosterpoorthairpin en de Driessenchicane. Een gewoon circuit is ondanks rare bochten en vreemde slingers begaanbaar. Het hierboven beschreven circuitje lijdt aan een grote mate van onbegaanbaarheid. De rolstoelberijder, die vanuit het Xeniahuis een luchtje wil scheppen, moet over veel stuurmanskunst beschikken.

Desondanks is de begeleider een absolute noodzaak om als verkenner het circuitje obstakelvrij te maken. Geconfronteerd met stoepranden, volle fietspaden, hondendrollen, restanten van fietsen geketend aan een hek, fietsen midden op stoep, uitladende pakjesbezorgers is daar goddank de pitstop onder de Xeniabeuk en de warmte van het huis. De bandenwissel wordt met liefde uitgevoerd om de begaanbaarheid van de weg, die moet worden genomen dragelijk te maken. Het rondebord verspringt. De tijd dringt aan. Soms sterven de geluiden weg, een crash. De race is stil gelegd. Een coureur verlaat het circuit. Hem of haar wordt uitgeleide gedaan naar waar geen herstart plaats zal vinden.

De warmte van de gastvrijheid is de brandstof voor de bewoners van dit huis op weg naar de eindstreep. Die eindstreep ligt in dat witte huis aan de rand van het circuit. Een finishvlag is niet aanwezig. Er worden geen overwinningen gevierd, champagne is ver te zoeken.  De beuk markeert begin- en eindpunt van elke ronde en op het rondebord: geen cijfers, alleen dat ene rode hart!

Lees de pdf.

Xenia @ Twitter

Xenia Huis

Over troost en ontroostbaarheid: hoe ga je met het verlies van een naaste om? We vieren feest op 2 april maar staan… twitter.com/i/web/status/1…

2 days ago reply retweet favorite
Xenia Huis

Hoe maak je de 'taboethema's' seksualiteit en intimiteit in een hospice voor jongvolwassenen bespreekbaar? Kom op 2… twitter.com/i/web/status/1…

5 days ago reply retweet favorite
Xenia Huis

#Xenia bestaat vijf jaar en organiseert op 2 april een symposium om dit te vieren! Wat maakt hospicezorg voor jongv… twitter.com/i/web/status/1…

6 days ago reply retweet favorite
Xenia Huis

Bezoek het eerste lustrumsymposium van Xenia! Voor iedereen die interesse heeft in palliatieve zorg voor jongvolwas… twitter.com/i/web/status/1…

1 week ago reply retweet favorite
Xenia Huis

Xenia EersteLustrumsymposium! Bestel nu je kaarten, graag dit bericht delen xenialeiden.nl/lustrum https://t.co/WRg1eEClWn

2 weeks ago reply retweet favorite

Onze website maakt gebruik van cookies. Door verder te browsen op onze website, gaat u akkoord met het gebruik van deze cookies.